Investigating the social functions of Nowruz in the poems of "Piramerd" based on Emile Durkheim's theory

Document Type : Original Article

Authors

1 PhD in Persian Language and Literature, Department of Persian Language and Literature, Faculty of Literature and Humanities, Razi University Kermanshah, Iran.

2 Associate Professor of the Department of Persian Language and Literature, Faculty of Literature and Humanities, Razi University of Kermanshah

3 Associate Professor, Department of English Language and Literature, Faculty of Literature and Humanities, Razi University Kermanshah

Abstract

According to Emile Durkheim's theory, holidays and celebrations have social functions; Therefore, Nowruz, as an ancient festival, has functions beyond a mere celebration. Nowruz has a special place among Kurds and it has been reflected in the words of Kurdish poems and writers in different ways; in such a way that one may find few Kurdish poets who have not mentioned Nowruz in their poems for various purposes. In the current research, which was done in the analytical-descriptive way and based on Emile Durkheim's theory, we are going to investigate the social functions of Nowruz in Piramerd's poetry. Piramerd is one of the freedom-loving and patriotic Kurdish poets who called Nowruz the ancient festival of the Kurds and insisted on its noble celebration every year. He has mentioned various aspects of Nowruz and its social functions in his poems. His insistence on the magnificent celebration of the beginning of the new year and his numerous references to this Iranian tradition show that Piramerd understood the social functions of the Nowruz celebration. The findings of the research show that the attention paid to various aspects of this Iranian tradition in Piramer'ds verses is related with its social functions such as: creating solidarity and unity among different sections of the society, recognizing the identity of Kurds, preserving Kurdish culture (folk culture), knowing the background of Nowruz, seeking freedom and associating it with some ancient myths

Keywords

Main Subjects

References

آقاحسینی، حسین و زهرا صالحی ساداتی. (1386). «تحلیلی بر بازتاب­ جشن‌ها و عیدها در شعر فارسی [تاسدة هفتم]». دانشکده ادبیات و علوم انسانی مشهد، 3(158): 18-1.
آقاخانی بیژنی، محمود و محسن محمدی فشارکی. (1399). «تحلیل کارکردهای اجتماعی آیین‌ها و جشن‌ها در شاهنامه بر اساس نظریة دورکیم». جستارهای نوین ادبی، 21: 46-25.
پیرَ‌مِرد. (2001). پیره‌میرد و پیداچوونه‌وه‌یه‌کی نویی ژیان و به‌رهه‌مه‌کانی جلد 1و.2 کوکردنه‌وه و لیکولینه‌وه ئومید ئاشنا. چاپی یه‌که‌م. هه‌ولیر: ئاراس.
جهانی‌نسب، احمد. (1401). «بررسی مفهوم همبستگی اجتماعی درآراء و اندیشه‌های ابن خلدون و امیل دورکیم». فصلنامه نظریه‌های احتماعی متفکران مسلمان، 1(12)، 177-149.
دوانی، فزونه؛ فشارکی، محمد و محبوبه خراسانی. (1395). «تحلیل بازتاب مراسم آیین نوروز عام و خاص در هفت گنبد نظامی». فنون ادبی، (4)، 8، 68-51.
دورکیم، امیل. (1383). صوربنیانی حیات دینی. ترجمة باقر پرهام. تهران: مرکز
دورکیم، امیل. (1368). قواعد روش جامعه‌شناسی. ترجمه علی‌محمد کاردان. تهران: دانشگاه تهران.
رضی، هاشم . (1383). جشن‌های آتش. چاپ دوم. تهران: بهجت.
رمضانخانی، صدیقه. (1384). «نوروز در فرهنگ ایرانیان». فرهنگ یزد، 22و23: 88-79.
شریف‌پور، عنایت‌الله؛ کاظمی، داریوش و فرشته دهقانی. (1389). «بازتاب جشن‌های ایرانی و اعیاد اسلامی در شعر شهریار». مطالعات ایرانی، 18، 177-159.
شوانی، رفیق. (1400). نوروز در فرهنگ کُرد. ترجمه و تعلیق معتصم حسینی. سنندج: تافگه.
صالحی‌امیری، سیدرضا و نیلوفر صمیمی. (1386). «آیین‌های نوروزی و همبستگی ملی». فرهنگ مردم ایران، 11، 19-3.
طباطبایی، سیدحسین. (1400). «نمادپردازی آتش در فرهنگ شفاهی مردم روستای سطوه». دوماه نامه فرهنگ و ادبیات عامه، 41، 137-113.
کریمی، مجید رضا؛ دشتستانی، زهرا و محمد گزیری. (1397). «نگاهی اجمالی به روش تحلیل گفتمان»، کنفرانس ملی دستاوردهای نوبین جهان در تعلیم و تربیت روانشناسی و مطالعات فرهنگی- اجتماعی. دوره اول.

Files

Share

How to cite

Statistics