بررسی نمود و تاثیر سانسور در شعر معاصر ایران با تاکید بر تحلیل گفتمانی اشعار فرّخی یزدی، ملک‌الشعرا بهار و نیما یوشیج

نوع مقاله : مقالۀ پژوهشی فارسی

نویسندگان

1 گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی، خرم آباد، ایران.

2 گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی، خرم آباد، ایران

10.22034/lda.2026.145991.1140

چکیده

در دورۀ پهلوی اول، رضاشاه علیرغم ایجاد اصلاحات، با اقدامات مستبدانه، حوزۀ ادبیات را با سانسور شدید مواجه کرد. این پژوهش، با هدف بررسی نمود و تاثیر سانسور در اشعار فرخی یزدی، بهار و نیما یوشیج، با رویکرد تحلیل انتقادی گفتمان فرکلاف، به شیوۀ توصیفی و تحلیلی، انجام شده است. به این منظور تعدادی از اشعار این شاعران، در سه سطح توصیف، تفسیر و تبیین بررسی شده است. فرخی یزدی در بیشتر اشعارش بی‌پروا و با بیانی مستقیم، به انتقاد از حاکمان پهلوی پرداخته است و گفتمان آزادی‌خواهی و اعتراض به عوامل قدرت، مفهوم شعرش را تشکیل می‌دهد. بهار با استفاده از قالب‌های سنتی و به طور مستقیم یا نمادین به بیان بی‌عدالتی‌ها و ظلم حاکمان پرداخته است و گفتمان اعتراض را در برابر استبداد شکل می‌دهد. نیما یوشیج نیز، برای بیان اعتراض، زبان نمادین را بر بیان مستقیم ترجیح می‌دهد و برای فرار از سانسور از نمادهای طبیعی بهره می‌برد تا انتقاد خود را نسبت به حاکمان و شرایط تلخ جامعه در قالب شعر نو نشان دهد. تحلیل شعر این شاعران، نشان می‌دهد که سانسور از طرفی باعث محدودیّت، خودسانسوری، آثار آن‌ها شده است و از طرفی دیگر، یکی از عوامل تاثیرگذار در ایجاد ابتکار در سبک شعرشان بوده‌است‌؛ چنان که شعرشان را می‌توان عرصه‌ای برای انعکاس و به چالش کشیدن گفتمان‌های قدرت دانست و زبان علاوه بر کارکرد ادبی، ابزاری برای مقاومت و نقد روابط قدرت است.

کلیدواژه‌ها

موضوعات


  • تاریخ دریافت: 11 خرداد 1405
  • تاریخ بازنگری: 29 تیر 1405
  • تاریخ پذیرش: 20 مرداد 1405
  • تاریخ انتشار: 01 مرداد 1405